Back to Sunny life part : Pharmacy
On the day before our departure from Taipei, I develop a severe itch on my legs, probably caused by mosquitoes. Earlier, I'd seen a pharmacy just a few houses down from our hotel selling traditional Chinese herbs and medicine. The staff behind the counter are dressed in traditional Chinese uniforms. The counter is shaped like a "U." On the left, where customers pick up and pay for their prescriptions, are only women. On the right, where the herbal mixtures are made, there are only men. The middle area of the "U" is a kind of transition zone. When I walk in, I am met by a slender, slightly greying woman behind the left counter. Although she doesn't wear any special clothing or other decoration, her posture exudes authority. Pointing to my itchy legs, I ask if the pharmacy has any cure for this. "Unfortunately, no," she says, "but you can get it at store so and so." Then I ask her if she'd mind if I made a series of portraits of the employees in the store. "Provided there are no recognizable faces in the shot," she says, looking sternly at me. "Ah, that's a shame," I reply, then tell her that a photo shoot like that wouldn't be very meaningful. She shrugs as I walk out of the pharmacy to head back to the hotel.
The night before our return to the Netherlands, I woke up almost kicking myself. I've spent days searching for a photo project, only to realize that I’ve been sleeping right in the middle of it! And speaking of which…. that woman at the pharmacy? I hurried back to the store that morning. "Did you find the anti-itch creme?" the woman asks. "Yes," I say, "but I was actually thinking about you last night!" To her puzzled expression, I reply, "It was a great idea of yours to make portraits without faces! Could I still do the photo shoot?" Smiling with an slightly triumphant expression she nods in agreement. "Just don't photograph any faces..."
Terug naar Sunny Life deel 4: De apotheek
Op de voorlaatste dag voor ons vertrek uit Taipei krijg ik last van hevige jeuk, waarschijnlijk veroorzaakt door muggen. Eerder had ik al enkele huizen verder van ons hotel een apotheek gezien welke traditionele Chinese kruiden en medicijnen verkocht. De employees achter de toonbank zijn gekleed in traditioneel Chinese uniformen. De toonbank is gevormd in een ‘U’.
Links, waar de klanten hun recepten komen ophalen en afrekenen staan enkel vrouwen. Rechts waar de kruidenmengsels worden gemaakt staan enkel mannen. In het midden van de ‘U’ is een soort transitiegebied. Wanneer ik binnen loop stap ik toe op een tengere, licht grijzende mevrouw achter de linker toonbank. Hoewel zij geen bijzondere kleding of andere attributen draagt straalt ze door haar houding gezag uit. Wijzend naar mijn jeukende benen vraag ik of de apotheek hier iets tegen heeft. “Helaas, nee,” zegt ze “maar u kunt het in die of die winkel wel krijgen.” Dan vraag ik haar of ze het goed vindt dat ik in de winkel een reeks portretten schiet. Dat mag “op voorwaarde dat er geen gezichten herkenbaar in beeld zijn”, zegt ze mij streng aankijkend. “Ah, dat is jammer” antwoord ik en zeg haar vervolgens dat een foto-shoot op die manier weinig zin heeft. Terwijl ik de apotheek uit loop om terug naar het hotel te gaan haalt ze haar schouders op.
In de nacht voor ons vertrek naar Nederland word ik wakker en kan mezelf wel schoppen. Dagen ben ik op zoek naar een foto project om pas nu te realiseren dat ik er midden in slaap! En dan nog wat…, die mevrouw van de apotheek? Haastig spoed ik me die ochtend terug naar de winkel. “Heeft u het anti-jeuk middel gevonden?” vraagt de vrouw. “Jawel” zeg ik “maar ik heb vannacht ook aan u gedacht!” Op haar niet begrijpende uitdrukking antwoord ik: “Het was een heel goed idee van u om portretten zonder gezichten te maken! Zou ik alsnog een foto-shoot mogen doen?” Met een minzaam lachje knikt ze instemmend. “Als u maar geen gezichten fotografeert…”
