Back to Sunny life part 3: Lion's Head Mountain, Miaoli County (獅頭山)

The contrast between Taipei and the serene tranquility of Quanhua Temple (勸化堂) where we are staying couldn't be greater. After a mere few hours' journey from Taipei to Nanzhuang by train and then by bus to Long Men Kou, we find ourselves standing with our overweight suitcases under a gate in the middle of the village. The gate marks the beginning of a steep climb. The first part is relatively easy. The road is paved and leads through a subtropical forest with the most beautiful flowers. Mist hangs between the trees. The last part, however, is formed by a long, steep, and slippery staircase up which we lug our suitcases. Despite the weight, my daughter doesn't flinch. "The road to enlightenment is long and arduous," we pant.

From our balcony, the view over the wet forest is breathtaking, and the air is filled all day with mantras broadcast through speakers in and around the temple complex. The sound of rain on the large leaves of the forest below is only overwhelmed by countless forest birds. When evening falls and the speakers fall silent, the birds finally take over the stage. In one of the temples, slightly higher up, we encounter a middle-aged woman performing a remarkable dance alone before the altar. Her movements are graceful, and during her dance, she sings and talks to something or someone invisible to us. At times, she even seems to be crying. Then she repeatedly throws herself onto her knees, next onto her stomach, and then loudly bangs her head on the stone floor of the temple. 

The next morning we will hike over even steeper and slipperier foot paths to a small temple named Jin Gang Shi 金剛寺.

Terug naar Sunny Life deel 3: Lion’s Head Mountain, Miaoli County (獅頭山)

 Het contrast tussen Taipei en de serene rust van de Quanhua-tempel (勸化堂) waar we verblijven, kan niet groter zijn. Na een paar uur reizen per trein van Taipei naar Nanzhuang en vervolgens met de bus naar Long Men Kou, staan ​​we met onze overvolle koffers onder een hek midden in het dorp. Het hek markeert het begin van een steile klim. Het eerste deel is relatief gemakkelijk. De weg is geplaveid en loopt door een subtropisch bos met de mooiste bloemen. Mist hangt tussen de bomen. Het laatste deel bestaat echter uit een lange, steile en gladde trap waarlangs we met onze koffers omhoog sjouwen. Ondanks het gewicht geeft mijn dochter geen krimp. "De weg naar verlichting is lang en zwaar," hijgen we.

 Vanaf ons balkon is het uitzicht over het natte bos adembenemend, en de lucht is de hele dag gevuld met mantra's die via luidsprekers in en rond het tempelcomplex worden uitgezonden. Het geluid van de regen op de grote bladeren van het bos beneden wordt enkel overstemd door de talloze bosvogels. Wanneer de avond valt en de luidsprekers verstommen, nemen de vogels eindelijk het podium over. In een van de tempels, iets hogerop, zien we een vrouw van middelbare leeftijd die in haar eentje voor een altaar een opmerkelijke dans uitvoert. Haar bewegingen zijn gracieus, en tijdens haar dans zingt en spreekt ze tot iets of iemand die voor ons onzichtbaar is. Soms lijkt ze zelfs te huilen. Dan laat ze zich herhaaldelijk op haar knieën vallen, vervolgens op haar buik, en bonkt dan luid met haar hoofd op de stenen vloer van de tempel.

 De volgende ochtend wandelen we over nog steilere en gladdere paden naar een kleine tempel genaamd Jin Gang Shi 金剛寺.